Iedereen heeft het tegenwoordig over een zielsmissie. Maar wat betekent dat nu eigenlijk? Is het een roeping, een pad, een talent of gewoon een manier om trouw te blijven aan jezelf?
Mensen vragen me vaak waarom ik “weer” een nieuwe opleiding volg, of waarom ik zo graag zelf dingen maak. Mijn verlangens lopen uiteen. Van wetenschappelijke opleidingen tot yoga teacher trainingen. Van statistiekles geven tot mantra zingen. Van het schrijven van een wetenschappelijk artikel tot het ontwerpen van sieraden. Ik doe het allemaal. Want ik hou ervan.
Ook krijg ik de vraag, hoe doe je dat eigenlijk? Er zitten bij jou toch ook maar 24 uur in een dag? En dat klopt. Er is altijd veel te doen, maar het voelt niet als een last. Want wanneer ik dingen doe die mij inspireren, die mij voeden en blij maken, krijg ik juist energie. Het lijkt alsof er dan vanzelf ruimte ontstaat om nog meer te creëren.
Ik geloof dat dit is wat vanuit de yoga traditie bedoeld wordt met Dharma, innerlijke richting, je zielsmissie. Ik vraag me af: moet Dharma één duidelijk ding zijn? Een vaste vorm of een eindbestemming? Of mag je het ook zien als een ontdekkingstocht, een proces van onderzoeken, ervaren en steeds weer afstemmen op wat klopt?
De Canadese arts en schrijver, Gabor Maté, beschrijft dit scherp in zijn boek When the Body Says No. Hij schrijft:
“Wanneer we moeten kiezen tussen authenticiteit en aanpassing, kiezen we vaak onbewust voor aanpassing. En dat heeft een prijs.”
Hij legt uit dat het langdurig onderdrukken van onze gevoelens en behoeften leidt tot chronische stress, burn-out en soms zelfs lichamelijke klachten. Het is een sluipend proces: van buiten lijken we te functioneren, maar van binnen stapelen spanning en frustratie zich op. Veel van die aanpassing begint al in onze jeugd. We leren om te voldoen aan verwachtingen van ouders, leraren, de maatschappij en verliezen ongemerkt het contact met onszelf. En dat vertaalt zich in werkstress, uitputting en die constante innerlijke strijd tussen wat we moeten en wat we willen.
De yogafilosofie vertelt in wezen hetzelfde verhaal, maar in andere woorden. Volgens oude yoga tradities ontstaat innerlijke onrust wanneer we leven vanuit verwachtingen van anderen, in plaats van vanuit onze Dharma, onze innerlijke richting of zielsmissie. Wanneer we niet in lijn leven met wie we werkelijk zijn, voelen we ons opgejaagd, ontevreden en vermoeid. Maar als we juist handelen in overeenstemming met onze diepere waarden, ontstaat er rust, helderheid en zingeving.
Voor mij werd dat inzicht een uitnodiging om mezelf de vraag te stellen. Wat drijft mij écht?
Daardoor ben ik nu bewuster van wat ik leuk vind en het resultaat is dat ik niet minder doe maar juist meer. En omdat wat ik doe in lijn is met wat ik wil, ontstaat er juist ruimte. Het lijkt alsof ik van koers verander wanneer ik weer iets nieuws leer. Als of ik steeds een ander pad in sla of iets totaal anders creëer. Maar dat is mijn koers, ik blijf trouw aan mijn richting. Want Dharma is geen rechte lijn, het is een bewegende…
En dat merk ik. Wanneer ik mijn dag begin met een bewuste keuze om te handelen vanuit mijn waarden, of dat nu een gesprek is met een student, het begeleiden van een yogales, of iets creëren met mijn handen, voel ik energie. Er is focus, helderheid en voldoening. Ik ervaar ruimte en tijd. Maar zodra ik probeer te voldoen aan wat anderen van mij verwachten, merk ik het meteen: spanning in mijn schouders, een knoop in mijn maag en het lijkt ook alsof ik te weinig tijd heb.
Jij herkent dit vast ook, weinig mensen durven het hardop te zeggen. Want onze maatschappij beloont vaak die heldere de focus, recht op je doel af. En succes wordt gemeten in resultaten en doorzettingsvermogen. Maar succes gaat over trouw blijven aan mijn zielsmissie in het luisteren naar dat stille innerlijke kompas..
Ik denk dat je zielsmissie niet gevonden hoeft te worden, maar dat je je zielsmissie leeft. Dus geen stip op de horizon, maar een richting die je telkens opnieuw kiest in kleine bewuste momenten. Het vraagt moed om te luisteren naar die zachte stem in jezelf. Om af te wijken van verwachtingen, om opnieuw te beginnen of juist om te blijven als het goed is waar je bent. Dat is de verbinding met je ziel. En dan verschuift de vraag, de vraag is niet: wat is mijn zielsmissie? De vraag is: doe ik de dingen die mij energie geven?
Hoe is dat voor jou? Graag ga ik hierover met jou in gesprek, zodat we kunnen onderzoeken wat jou echt energie geeft. Neem contact op, via marjolein@marvalues.nl
